Hier ook even kijken...

Artikelindex

 

 

Van 20 juli tot en met 27 juli waren wij in de Ardennen. We verbleven in de caravan van mijn zwager en zus op een camping die Petite Suisse heet, gelegen bij het plaatsje Dochamps, tussen de grotere en bekendere plaatsen Manhay en La Roche.

Gedurende een aantal dagen heb ik een blog geschreven over onze wederwaardigheden.DSC07908 Tunnissen


 

Maandagochtend, 21 juli, Dochamps camping Petite Suisse en Ardennes

Vermits wij in dn Bels zitten heb ik wa plezante prentjes gemakt, maor die krijgde gullie nog wel n kiejr te zien. Dat is nog best wel n gedoe want communicatie via dn luchtdroad, zoals ze dat hier waarschijnlijk noemen, is niet eenvoudig.

Gisteren zijn we na een rit met de gebruikelijke tegenslagen als omleidingen, afgezette snelwegen, verkeerde afslagen en op het laatst een uur zoeken vanwege falende wifi en ontbrekende g3, - aan TomTom heb je dan niks en aan SjefSjef nog minder - gearriveerd. Mooie camping met bijna uitsluitend Nederlanders en hier en daar een verdwaalde Belg. Duitsers zijn hier kennelijk niet toegestaan.

Omgeving is prachtig en met het weer was tot en met gisteren ook niks mis mee.  Nu zit ik in de voortent terwijl het zeer gestaag miezert of behoorlijk druppelt, soms afgewisseld met regen. En het ziet er niet naar uit dat dat vandaag veel anders gaat worden. Maar volgens de locale Pelleboer (de voorganger van Pietje Oet Mône, voor de jonge lezers) is het morgen en de rest van de week droog en warmer.

 

Marlien heeft hier gewoon bereik met haar phone en kan dus gebeld worden en bellen. Dat laatste zal wel theorie blijven....

Zelf heb ik kennelijk een wel erg minimalistisch abo want zodra de grens in zicht kwam was het over en uit met de verbinding. Niks roaming of andere dure grappen. Gewoon terug naar de tijd dat niemand bereikbaar was, zodra die buiten de deur was.

Straks gaan we naar La Roche om te tanken. Dat ligt namelijk down hill dus als de bodem van de tank vroegtijdig bereikt wordt, helpt de zwaartekracht ons  autootje wel naar beneden.

In la Roche is ook een Spar voor de leeftocht e.d.

Nu nog proberen dit verhaaltje ter plaatse te krijgen via weerbarstige wifi!

Delen mag.

DSC07900 Tunnissen

 


 

Gisteren begon de dag met regen. En zo eindigde hij ook. En daartussen was het nogal nat door buien. Lien en EJ, mijn nichje en haar man die wij 'aflosten' in de caravan, hadden une baguette et deux croissants besteld voor ons bij de plaatselijke boulanger. Er is hier een fiets waarmee ik die delicatessen kon gaan ophalen. Maar ja, die fiets heeft een klein euvel. Bij een bocht naar rechts blokkeert de voorrem. En das niet zomaar zo' suf rubbertje dat op de velg wordt gedrukt. Nee,  een watergekoelde schijfrem met hydraulische hevelwerking. Als die blokkeert sta je dus ook echt in no-time stil. En word je natuurlijk over het aerodynamisch verantwoorde stuur gelanceerd en land je met je aanvallige snufferd op dat oh zo gentille asfalt. Toch heb ik een poging gewaagd maar na 10 meter van de camping ging de route met een stijgingspercentage van zo'n 12 procent richting bakker. Geen probleem voor een hongerige atleet natuurlijk, maar die bocht naar links in het parcours baarde me nogal zorgen. Want diezelfde bocht zou en retour naar rechts gaan en met een daalsnelheid van minstens 50 km/u in dn afzink zou dat zeer waarschijnlijk toch wel letsel opleveren waarbij zelfs een Froom of Wiggins de pijp aan Maarten Ducrot zou geven.

Daarom toch maar de koers verlegd richting Klein Zwitserland en bij de campingwinkel voor het dubbele van wat de belse broodbakker vraagt een pain uit de oudheid gekocht.

En met het pap in de knieën, het snot voor de ogen en de chasse patatte van het peloton, was de inwendige renner ook weer voorzien.

In de tent, begeleid door de lieflijke geluiden van storm en regen die het tentdoek geselden, ons ontbijt verorberd.

Oh, what a beautiful day!

Daarna geruime tijd geworsteld met de wifi om wat fotootjes over de grens te krijgen, maar dat lukte niet  echt. Ik denk dat de ollanders die deze camping beheren een limiet hebben ingesteld voor op- en neerladen.

Enfin, wij besloten dat wij des avonds zouden gaan genieten van een overheerlijke franse boerenomelette. Daarvoor zouden we wat oeufs,  tomatenblokjes, camembert en desverkiezend - zoals dat in het grote Margrietkookboek heet - gekookte ham benodigd hebben. En daarvoor was de supermarché van de camping wel geschikt dachten wij. Nou, mooi not. Geen oeufs, geen jambon en geen tomates. Alleen nog iglo vissticks en een blik sjampionsoep was te verkrijgen voor de eerder gerefereerde woekerprijs. Nou, je moet toch wat, dus dat hebben we toen maar aangeschaft.

Dans le tente spoorslags het vuur opgestookt om dat sjampionnnensap een beter temperatuurtje mee te geven. Niet dus. Want toen het vlammetje bij de gaspit werd gehouden gebeurde er helemaal niks! Kraan staat nog dicht, bedacht ik me. Maar toen ik in de stromende regen die verrekte kraan een zwiep wilde geven, bleek die gewoon open te staan. Godverdegodver. Gas op dus. En dat om 18.50  op een nationale belse feestdag.

Voorzichtig bereidde ik Marlien dus maar voor op iets nieuws: Champignon-ijssoep en bevroren vissticks! Nouveau cuisine en le Belgique!

Geen goed ideetje, vond ze.

Dat was natuurlijk te billijken, strikt genomen. Daarom al ons vernuft bij elkaar gevoegd en verzonnen dat het dan maar elektriek verhit moest worden. De föhne werd overwogen, maar te absurd bevonden. Gelukkig schoot vrouwe Fortuna ons te hulp. Er bleek hier een oventje verstopt. Een prutsdingetje, maar toch. Daarmee konden we die sjamps het wel een beetje heet onder de voeten laten krijgen. En die stickies ook. Zo gezegd, zo gedaan en daarmee was de dreigende hongerdood weer afgewend. (wordt vervolgd)

DSC07907 Tunnissen


 

Vandaag, 22 juli, na de offday van gisteren hopelijk een normale dag. En dat is feitelijk wel redelijk gelukt. Het probleem van het gas was al een stuk simpeler geregeld dan we verwachtten. Gisterenavond na de vissticks en soep naar de receptie geweest met de vraag waar ik zo'n fleske gas kon bekomen. Nou daar kreeg ik een kort en helder en vooral graag gehoord antwoord: Hier, zeg maar welk nummer u staat en dan wordt ie zo meteen gebracht. En zo geschiedde. De dienstdoende gasfitter was ook nog zo vriendelijk de lege gasfles af te koppelen en de volle weer aan te sluiten. Omdat mijn zwagertje alleen een verbogen waterpomptang en een rubber hamer in zijn gereedschapskist had, was mij dat nooit gelukt.

Des avonds bij het gezellige getik van de regen danwel het kletterende lawaai van dat pokkeweer, boekjes gelezen, verhaaltjes getypt en wederom het gevecht met de wifi aangegaan om wat fotootjes op te laden. Dat allemaal natuurlijk besproeid met een voortreffelijke Chablis van onze gastheer en -dame i.c mijn zwager en zussie.

Vanochtend rond 9.00 uur herrezen en zowaar het weer was beter. Het kwam namelijk niet meer met bakken naar beneden maar gewoon met kleine borrelglaasjes.  Het was wel precies even nat. Dat dan weer wel. Maar goed, dat was wel in overeenstemming met wat het KBMI ons beloofd had. En die meenden ook dat het weer aan het einde van de ochtend beter zou worden. Daarom niet getreurd en ons gezwind op wat noodzakelijke rotklusjes gestort. (Af)wassen, douchen, vuilniszakken wegbrengen et cetera. Dit natuurlijk niet nadat we eerst een paar verse mikskes hadden gescoord in de campingmarche en die naar binnen hadden gewerkt.

Het plan was om naar La Roche te gaan Dat is zo'n beetje het toeristische middelpunt van de Ardennen. Dat plaatsje ligt ruim 12 km van de camping en daar was de dichtstbijzijnde bezinepomp. Er zijn er natuurlijk nog wel meer maar die liggen allemaal op dezelfde belachelijk grote afstand. Je zal het maar moet kuieren met een sjerrieken op je nek en een pokkel van 1200 meter voor je neus, wetende dat je autootje op de top van die bergreus droog staat te wezen...

Maar goed, wij hadden dus La Roche uitgekozen omdat dat downhill ligt volgens Caroline. Daarom zou je daar dus helemaal geen benzine voor nodig hebben. Gewoon rollen, sturen en remmen daar waar nodig.

Zo gezegd zo gedaan. Marlien stijf van de stress omdat ze er redelijk van overtuigd was dat dr kar der mee zou ophouden als we precies tussen camping en bewoonde wereld zouden staan.

Nou vraag je je natuurlijk af waarom wij de bodem van de tank zo dichtbij hebben laten komen. Het antwoord is simpel: Omdat dit België is. Zondagmiddag zijn we van de snelweg gegaan bij de sortie die we moesten hebben. In NL staat dan aan het einde van elke afrit een groot ANWB-bord met daarop de gehuchten in de omgeving die de automobilist zou kunnen visiteren. In dn bels dus niet. Op de snelweg staat dat je eraf moet voor het gat van jouw keuze, Dochamps in ons geval, en als je dat dan hebt gedaan kom je op een t-splitsing en daar staan borden die verwijzen naar plaatsen die op de borden en autoroute helemaal niet genoemd werden. Daar is nog wel overheen te komen, maar erger is dat ons Dochamps nergens aangeduid stond. Dus dan kun je links of je kunt rechts. En je hebt 50% kans dat je goed zit. Behalve als je Fon en Marlien bent. Dan rij je geheid de verkeerde richting in. Na een kilometer of tien kwamen we weer in een belse nederzetting, maar daar zat iedereen waarschijnlijk de tour de Frans te kijken, want er was geen mens op straat. Of wat hier doorgaat voor een straat. Gelukkig kwamen er twee ook verdwaalde motormuizen ons pad. Die vroeg ik dus welke direction wij moesten hebben voor Dochamps. Ze hadden geen idee. Of ik misschien een bekendere plaats in de buurt wist. Dat wist ik niet maar ik zei dus maar La Roche. Dit omdat dat het centrum van het universum is voor de Sjefkes hier. Dan dan komen we in elk geval weer in de bewoonde wereld, dacht ik. " Ah, bon", zei motormuis. "Omdraaien en terug richting Manhay". Dat deden we dus en ondertussen begon het wijzertje van de tank net zo hard te dalen als Marliens bloeddruk begon te stijgen. Want we hadden nog geen pomp gezien tijdens onze omzwervingen door het Belse land. En ook op de juiste route richting camping was er geen pompier te bekennen Maar gelukkig doemde daar Klein Zwitserland op en kon de bloeddruk weer dalen naar normale waarden.

Dáárom moesten wij vandaag dus behoorlijk licht beladen uit de pitsstraat vertrekken. Nadat we de camping verlieten ging die weg meteen behoorlijk omhoog in plaats van neerwaarts. Kennelijk zaten we nog niet helemaal op de top van de pokkel waarvan La Roche aan de andere kant lag. We hebben de top gehaald, daar natuurlijk de  Nederlandse driekleur geplant en de weg vervolgd. Nu inderdaad vals-plat naar beneden, afgewisseld met gemene bochten. Auto in de vrij, voet van het gas en rollen maar! Aan de voet van het hooggebergte lag inderdaad La Roche en het eerste dat wij zagen was een benzinepomp. Volgegooid en de stress daar achtergelaten.

Vervolgens naar de enige supermarché in de verre omtrek want die zijn hier net zo dun gezaaid als benzinepompen. En dat was te merken ook want in de Spar kwamen we heel Nederland tegen, die allemaal met vrouw, kinderen en grootouders stonden te bakkeleien of er nu een fles van één liter of twee liter cola aangeschaft diende te worden.  Gauw wegwezen dus.

Op de terugweg hebben we nog even aangelegen in Dochamps zelf, een dorp dat bestaat uit een taveerne, een kerk en een bakkerij. Bij de taveerne hebben we een capuccino besteld en een koffie met slagroom gekregen. Ik wilde une bierre en kreeg die ook!

Rond drie uur waren we weer sur place en het weer was inmiddels geheel volgens de voorspellingen van de Waalse Timofeef opgeklaard. Dus even lekker niks doen en zo.

Het is nu 20 heure en we hebben net de gisteren misgelopen overheerlijke omelette veroberd, gegarneerd met tomaten, camembert en tomatensaus. Koffie toe.

Kortom vandaag was een dag zonder tegenslag. Behalve misschien dat aan het eind van de middag toen we gezellig in het zonnetje zaten, we ons een rotje schrokken omdat de band van de eerder genoemde sophisticated fiets plotseling klapte. Kan zeker niet tegen zon. Is ie niet gewend.

(wordt vervolgd)

 

IMG_20140722_100605 Tunnisen


 

DAG 4, DONDERDAG 24 JULI

Rustige dag. Echt vakantie. 's Ochtends wakker geworden met de zon in de tent. Koffie gedronken en daarna ontbijt met alles erop en eraan. Crackers, sjem, tomaatjes, camembert en natuurlijk pindakaas. We zijn en blijven ollanders! Vervolgens die o zo leuke afwas van gisteren gedaan, terwijl Marlien met penseeltjes en potloodjes in de weer was. Ook nog even bij de kampwinkel geweest omdat we besloten hadden die avond macaroni/spaghetti te eten en daarvoor wat aangeschaft diende te worden. Gehakt bijvoorbeeld en die sliertjes zelf. Maar ja, de baas was die dag gladweg uitverkocht en mocht blij zijn dat ik geen ruzie met hem zocht. Hij had nl niet alleen geen bananen, maar ook niks anders. "Morgen weer", zeet-ie. OK, dan eten we vandaag toch niet, zei ik.

Terug bij de tent, in de wetenschap dat er geen verplichtingen en zorgen waren mbt benzine en ander noodzakelijk kwaad, lekker geprutst en gelezen. De mussen vliegen hier rond of het Volendam is. Zo brutaal als de beulen. Een paar keer vloog er een de tent in om de kruimels onder de tafel op te pikken. Natuurlijk stofzuigertje dus. Milieuvriendelijk en zonder energieverbruik! Ook bijen en hommels doen zich hier tegoed aan de honing in de klaverbloemen die voor de tent tussen het gras groeien.  Die rondvliegende  fauna vraagt er natuurlijk om artistiek verantwoord fotografisch vastgelegd te worden.  Dus met camera, statief en telelenzen in de weer om al dat fladder- en steekspul te fotograferen.

Vanwege het idiote inkoopbeleid van de kampbaas moesten we vandaag toch nog elders proviand zien te bemachtigen. Dus zouden we naar Manhay toeren omdat daar een heus Spar-filiaal zou zijn. En naar wij hoopten een betere dan die toko die we twee dagen geleden in La Roche bezochten. Daarom gingen we aan het eind van de middag de baan op.  Na even ter plaatse in mijn beste Frans bij een benzinepomp (als je ze nodig hebt, zijn ze nergens te vinden en als de tank vol is kan je ze nauwelijks ontwijken!) gevraagd te hebben waar de plaatselijke kruidenier zich bevond, kwamen we bij eerder genoemde super. Gratis parkeren, plek zat en een mooie ruime en schone winkel. Helemaal top dus. Nog wel een incidentje wat wel aardig is om te vermelden, want geen leuker vermaak dan leedvermaak, he?

Bij het afrekenen bleek dat ik mijn portemonnee in mijn rugzak in de auto had laten liggen. En dat terwijl er een rij klanten staat te wachten tot die kaaskoppen eindelijk hun zooi eens in de tas gedouwd hebben. Ik dus tegen mevrouw cassierre gezegd dat ik mijn knip uit de auto moest gaan halen en hol de winkel uit door de deur die open stond. Dacht ik. Dat was dus geen deur maar een grote glashelder gewassen en gepoetst raam. Allez, wij zijn wel proper hè! Ik knalde dus met mn kop tegen het glas. Een grote bult was gelukkig het enige letsel en besmuikt gelach danwel medelijdend aah, afhankelijk van de inborst van de betreffende klant, het enige hoorbare effect. Het kletterende geluid van brekend en vallend glas bleef achterwege, want dan hadden ze de emmer en dweil wel weer uit de kast kunnen halen, zo leert mijn ervaring.

Na deze test van het Belgische dubbelglas weer met gezwinde spoed tentwaarts en daar de piepers in de pan en het varken in de oven gestopt.

DSC07958 Tunnissen

 

IMG_20140723_222921 Tunnissen

 

DSC07914 Tunnissen

 

camera Tunnissen

Ook voor professionele fotografie. Lekker makkelijk; Alles voor publicaties in één hand.

Beeldmateriaal

X

Copyright!

Mooie foto hé? Is gewoon te koop hoor!